เรือลำข้างๆ ที่แล่นแซง

เช้าวันหนึ่ง เรือยอชต์สีขาวแล่นแซงไปทางซ้าย เงาของมันทับเรือเล็กของชายหนุ่มไว้ครู่หนึ่ง บนดาดฟ้ามีเสียงหัวเราะ มีแก้ว มีแสง คนบนนั้นดูเหมือนไปถึงขอบฟ้าแล้ว

มือที่ถือไม้พายอ่อนลงทันที เขาลืมว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองเพิ่งอุดรูรั่วได้จุดหนึ่ง ลืมว่าลมวันนี้พัดพอไปได้ เหลือแต่ประโยคเดียวในหัว: “ทำไมเขาถึงไปก่อน”

ชายปริศนาชี้ไปอีกทาง ทางขวามีเรือผุๆ ลำหนึ่ง คนบนนั้นไม่ได้พาย เอาแต่ยืนด่ายอชต์ ด่าคลื่น ด่าฟ้าดิน อีกลำพุ่งชนใครต่อใครเพื่อจะไปให้ถึงก่อน โดยไม่สนว่าไม้พายจะไปโดนเรือคนอื่น

“คุณไม่ได้พายอยู่คนเดียว” ชายปริศนากล่าว “แต่คุณมีไม้พายแค่ลำเดียว การจ้องเรือข้างๆ จนลืมก้นเรือตัวเอง คือวิธีที่เร็วที่สุดในการจมทั้งที่น้ำยังไม่ลึก”

ยอชต์ลำนั้นแล่นต่อไป ชายหนุ่มไม่ได้รู้เลยว่าบนดาดฟ้าขาวอาจมีรูรั่วชนิดที่ผ้าอุดไม่ทัน — หนี้ที่มองไม่เห็น สติที่หมด หรือบ้านที่พังทั้งที่เรือดูแพง

เขาหันกลับมาที่เข็มทิศของตัวเอง อดีตยังเป็นลมเดิม น้ำยังเชี่ยวตามเศรษฐกิจ แต่คนพายคนนี้เลิกแข่งกับเงา แล้วเริ่มวัดวันที่ดีจากจังหวะพายของตนเอง